تازه ترین خبرهای نجومی NEWS OF ASTRONOMY

سیری در آسمان 2 EN

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 16:7  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

Anousheh Ansari

"First Female Private Space Explorer
& First Space Ambassador

Anousheh Ansari brings more than two decades as a successful serial entrepreneur to Prodea Systems, where she serves as Chairman.

Anousheh is capturing headlines around the world as the first female private space explorer. On Sept. 18, she will blast off for a 8-day mission aboard the International Space Station. She will be a member of the primary crew of the Soyuz TMA-9, which will launch from the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan. Her fellow crew members will include NASA astronaut Michael Lopez-Alegria and Russian cosmonaut Mikhail Tyurin.

Anousheh will be the fourth private space explorer to visit space, and the first astronaut of Iranian descent. She spent more than six months preparing for the journey at the Gagarin Cosmonauts Training Centre in Star City, Russia, and the Johnson Space Center in Houston, TX, USA.

An active proponent of world-changing technologies, Anousheh has dreamed of space exploration since childhood. Her family provided the title sponsorship for the Ansari X-Prize, a $10 million cash award for the first non-governmental organization to launch a reusable manned spacecraft into space twice within two weeks. This feat was accomplished by legendary aerospace designer Burt Rutan in 2004.

Prior to Co-Founding Prodea Systems, Anousheh served as Co-Founder, Chief Executive Officer and Chairman of the Board for Telecom Technologies, Inc. Founded in 1993, the company experienced rapid growth and profitability before successfully merging with Sonus Networks, Inc., in 2000.

A living example of the American dream, Anousheh Ansari immigrated to the United States as a teenager who did not speak English. She immersed herself in education, earning a bachelor's degree in electronics and computer engineering from George Mason University, followed by a master's degree in electrical engineering from George Washington University. She is currently working toward a master's degree in astronomy from Swinburne University.

Anousheh is a member of the X-Prize Foundation's Vision Circle, as well as its Board of Trustees. She has received multiple honors, including the Working Woman's National Entrepreneurial Excellence Award, George Mason University's Entrepreneurial Excellence Award, George Washington University's Distinguished Alumni Achievement Award, and the Ernst & Young Entrepreneur of the Year Award for Southwest Region. While under her leadership, TTI earned recognition as one of the Inc. magazine “500 fastest-growing companies” and the Deloitte & Touche “Fast 500 technology companies.”

In addition to her business achievements, Anousheh actively pursues ways to enable social entrepreneurs to bring about radical change globally. She works with a number of other non-profit organizations, including the Ashoka Foundation in its support of social entrepreneurs. She has served on the boards of directors for Make-a-Wish Foundation of North Texas and Collin County Children's Advocacy Center.

For more information or to arrange an interview, contact Terri Griffin at +1.214.278.1855. Stay tuned for more information on Anousheh's space flight.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 16:2  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 15:59  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

First Female Private Space Explorer
& Space Ambassador

Anousheh Ansari, has been officially named to the Soyuz TMA-9 primary crew.  The first female spaceflight participant will launch from the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan on September 18, 2006 en route to the International Space Station (ISS) along with the Expedition 14 crew members: NASA astronaut Michael Lopez-Alegria and Russian cosmonaut Mikhail Tyurin.

“By reaching this dream I’ve had since childhood, I hope to tangibly demonstrate to young people all over the world that there is no limit to what they can accomplish,” said Anousheh Ansari, chairman and co-founder of Prodea Systems, Inc.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 15:58  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

اخراج شماره 9

انجمن بین‌المللی نجوم(IAU) ، با تصویب تعریف جدیدی از یک سیاره، پلوتون، سیاره نهم، را از خانواده سیارات منظومه شمسی کنار گذاشت. در این تعریف جدید که مخالفان بسیاری نیز دارد، بزرگ‌ترین خرده‌سیاره‌های کمربند کویی‌پر، یعنی پلوتون و اجرام هم‌نوع آن در رده سیارات کوتوله قرار می‌گیرند.
همام حسینی
سال‌ها بود که اخترشناسان به‌دلایل تاریخی و عاطفی از بحث بر سر ماهیت دورترین عضو خانواده خورشید طفره می‌رفتند. به‌هرحال پلوتون با دیگر سیارات منظومه شمسی متفاوت بود. دور، کوچک، و یخزده؛ طفلک پلوتون، چه کسی توپی را با قطر ۲۳۰۶ کیلومتر که یک پنجم قطر زمین هم نمی‌شود و جرم فقط دو هزارم جرم زمین یک سیاره می‌داند؟ پلوتون حتی از هفت ماه منظومه‌ شمسی و از ماه زمین هم ریزتر است. منظومه شمسی این‌قدر گستاخانه با اعضای ریزش برخورد نکرده است که با پلوتون رفتار می‌کند. مدار پلوتون با مدار همه سیارات فرق می‌کند. اگر بتوانیم همه سیاره‌ها را روی یک میز مرتب بچینیم، پلوتون انگار به‌فنری وصل شده است که موجب می‌شود بالاتر یا پایین‌تر از سطح میز جا بگیرد. مدار پلوتون در صفحه منظومه شمسی نیست. یوهان کپلر در قرن شانزدهم گفت که مدار سیارات بیضی است، اما حقیقت این است که مدار هیچ سیاره‌ای به‌اندازه مدار پلوتون بیضی نیست. کپلر در خواب هم نمی‌دید که روزی سیاره‌ای کشف شود که مدارش به‌قدری بیضی باشد که عنوان دورترین سیاره منظومه شمسی را هر از چندگاهی با نپتون عوض کند. پلوتون وقتی به‌نزدیک‌ترین فاصله‌اش از خورشید می‌رسد از سیاره نپتون هم به‌خورشید نزدیک‌تر می‌شود. بخشی از مدار پلوتون درون مدار نپتون است. به‌این ترتیب مدار پلوتون بیشتر شبیه مدار دنباله‌دارهاست تا سیاره‌ها. یعنی از ۱۸ بهمن ۱۳۵۷ (۷ فوریه ۱۹۷۹) تا ۲۲ بهمن ۱۳۷۷ (۱۱ فوریه ۱۹۹۹) پلوتون درون مدار نپتون بود و نپتون دورترین سیاره از خورشید تلقی می‌شد. عنوانی که به‌نظر می‌رسد دیگر هرگز از دست ندهد.

پلوتون بیش از هفتاد سال بدون مشکل بزرگی یک سیاره بود. ولی همه چیز در پاییز ۱۳۸۰ (۲۰۰۲) تغییر کرد؛ زمانی که اخترشناسان کواوار(Quaoar) را یافتند. بی‌شک کوآوار به‌گروهی از اجرام منظومه شمسی تعلق داشت که پیش از این نامگذاری شده بود: اجرام کمربند کویی‌پر .(KBO) این اجرام سرد و کوچک‌اند، مداری کشیده دارند که تحت تأثیر نپتون است. از سال ۱۳۷۱/۱۹۹۲ که نخستین جرم در کمربند کویی‌پر کشف شد تا کنون بیش از ۸۰۰ جرم در این ناحیه از منظومه شمسی شناخته شده است. کمربند کویی‌پر منطقه‌ای است دورتر از مدار نپتون که پیش‌بینی می‌شود شامل هزاران جرم کوچکی باشد که از ابتدای پیدایش منظومه شمسی به‌همراه خود سیاره‌ نپتون به‌آن محل رانده شده‌اند.

در تابستان سال ۱۳۸۴ اوضاع از این هم بغرنج‌تر شد. گروهی به سرپرستی مایکل براون در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کالتک) با تلسکوپ اشمیت بزرگ مونت پالومار موفق به کشف بزرگ‌ترین جرم شناخته شده کمربند کویی‌پر شدند؛‌ جرمی با نام ۳۰۰۲۳۱۳UB که نخستین عکس از آن در سال ۱۳۸۲/۲۰۰۳ گرفته شده بود اما ماهیت غیر ستاره‌ای آن دو سال بعد کشف شد. این جرم، که با نام غیررسمی زینا(Xena) معروف شد، ۲۴۰۰ کیلومتر قطر دارد؛ یعنی حدود ۱۰۰ کیلومتر بزرگ‌تر از پلوتون. به همین علت بسیاری آن را سیاره دهم نامیدند. چه چیزی می‌توانست مانع پیوستن زینا به خانواده سیارات شود؟ تنها راه ارائه تعریفی علمی از یک سیاره بود.

پیش از این مایکل براون، کاشف زینا و چندین جرم بزرگ کویی‌پری، سیاره را چنین تعریف کرده بود: <سیاره به ‌هر جسمی در منظومه شمسی می‌گویند که جرمش از مجموع جرم‌های دیگر اجرامی که در مدار مشابه به‌مدار آن دور خورشید می‌گردند بیشتر است.

طبق این تعریف پلوتون سیاره نبود. ۱۹ نفر از تابستان سال گذشته در قالب گروه تعیین تعریف یک سیاره زیر نظر انجمن بین‌المللی نجوم(IAU) به‌بررسی پیشنهادهایی پرداختند که به‌دست گروه رسیده بود. کمی بعد معلوم شد هیچ تفاوتی بر سر یک تعریف بسیار جامع که هم سیارات منظومه شمسی و هم سیارات فراخورشیدی را پوشش دهد به‌دست نمی‌آید. در پاییز ۱۳۸۴ این گروه سه گزینه مقابل خود داشت:

- سیاره هر جسمی است که به دور خورشید می‌گردد و قطرش بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر است.

- سیاره هر جسمی است که به‌دور خورشید می‌گردد و شکلش به‌علت گرانشش ثابت و کروی است.

- سیاره هر جسمی است که به‌دور خورشید می‌گردد و جرم اصلی در منطقه‌اش محسوب می‌شود.

سرانجام مسئله‌ تعریف سیاره به‌همایش تابستان ۱۳۸۵IAU در پراگ، جمهوری چک، رسید؛ مجمع عمومی اخترشناسان حرفه‌ای جهان که هر سه سال یک‌بار برای ارائه مقاله‌های پژوهشی، نظرسنجی، و را‡ی‌گیری درباره موضوعات مختلف جامعه جهانی نجوم برگزار می‌شود.

هفت نفر باقی‌مانده در گروه تعیین تعریف سیارات که همگی از سیاره‌شناسان یا دانشمندان بنام تاریخ نجوم بودند -رییس پیشینIAU نیز در میان آنها بود- سرانجام پیش‌نویس جنجال‌برانگیزی را به‌همایش ارائه دادند. آنها یک سیاره را این‌گونه تعریف کرده بودند: سیاره هر جسمی است که به‌دور خورشید می‌گردد و آن قدر جرم دارد که بر اثر نیروی گرانش خود شکلی کروی داشته باشد.

براساس این تعریف کمیته تعیین ماهیت سیارات پیشنهاد کرده‌بود که سرس، پلوتون و قمرش کارن و سدنا در فهرست سیارات منظومه شمسی قرار بگیرند. به این ترتیب تعداد سیارات به ۱۲ عدد می‌رسید. مشکل همین‌جا تمام می‌شد اگر منظومه شمسی هیچ جسم دیگری نداشت. بجز سرس چند سیارک گرد دیگر در کمربند سیارک‌ها وجود داشت. البته پیش‌بینی می‌شود آن سوی منظومه شمسی بیش از ۲۰۰ جرم در کمربند کویی‌پر وجود دارد که همگی گردَند. تصور کنید آیا باید همه اینها را جزء سیارات منظومه شمسی بدانیم؟ آیا فرزندان ما در آینده مجبور خواهند بود فهرستی چند ده تایی را به‌نام سیارات منظومه شمسی حفظ کنند؟

این پیش‌نویس مخالفان دیگری هم داشت که عقیده داشتند کارن به‌وضوح قمر پلوتون است. کمیتهIAU پلوتون و کارن را یک سیاره دوگانه دانسته‌بود، زیرا مرکز جرم این دو خلاف تمامی اقمار شناخته شده در منظومه شمسی (که مرکز جرم آنها و سیاره‌شان داخل خود سیاره است) خارج از پلوتون، در فضا، جایی بین پلوتون و کارن قرار گرفته است. از نظر کمیته نمی‌توان تعیین کرد که کارن دور پلوتون می‌گردد یا پلوتون دور کارن. مخالفان نظر جالب‌توجهی داشتند که براساس آن ماه زمین هم درحال دور شدن از سیاره ماست و زمانی خواهد رسید که ماه آن‌‌قدر از زمین دور شده است که مرکز جرم ماه و زمین هم در فضا بین این دو قرار می‌گیرد. آیا اخترشناسان آن زمان باید ماه را سیاره به‌شمار آورند؟


خانواده جدید سیارات

وقتی جلسات IAU به‌‌روزهای پایانی نزدیک می‌شد، حساسیت‌های دیگری نیز به‌وجود ‌می‌آمد. افکار عمومی متوجه این همایش و تعیین وضعیت منظومه شمسی بود IAU . نمی‌خواست بحث در این‌باره را تا همایش سال ۲۰۰۹ در برزیل به‌تأخیر بیندازد و بازیچه رسانه‌ها و خبرنگاران شوند، چون به‌ویژه همه درباره پلوتون منتظر خبری از IAU بودند. کمیته تعیین تعریف سیارات هم کار فوق‌العاده‌ای نکرده بود؛ به‌پیش‌نویس آنها ایرادهای اساسی گرفته شده بود. این‌گونه بود که بعد از ظهر یکی از آخرین روزهای همایش در جلسه‌ای که برای تصویب این پیش‌نویس برگزار شد رییس کمیته پیش‌نویس دیگری تهیه کرد.

۴۷۴ نفر از اخترشناسان درباره ماهیت یک سیاره و آن‌چه یک سیاره را از صخره یا اجرام ریز منظومه‌ شمسی متمایز می‌کند را‡ی دادند و تصمیم گرفتند به جای این‌که ده‌ها جرم دیگر را به‌فهرست سیارات منظومه شمسی وارد کنند، فقط پلوتون را از مقامش عَزل کنند. نتیجه را‡ی‌گیری این شد که تمام اجرام منظومه شمسی به سه دسته تقسیم شدند:

سیارات: یک سیاره جسمی آسمانی است که در مداری به‌دور خورشید بگردد، به‌قدر کافی جرم داشته باشد تا به‌تعادل هیدرواستاتیکی برسد (یعنی شکلی گرد داشته باشد)، و منطقه اطراف مدارش را پاک کرده باشد.

سیارات کوتوله: یک سیاره کوتوله جسمی آسمانی است که در مداری به‌دور خورشید بگردد، به‌قدر کافی جرم داشته باشد تا به‌تعادل هیدرواستاتیکی برسد (یعنی شکلی گرد داشته باشد)، منطقه‌ اطراف مدارش را پاک نکرده باشد، و یک قمر نباشد.

اجرام کوچک منظومهّ شمسی: هر جسم دیگری که در دسته‌بندی‌های گفته شده جای نگیرد یک جرم کوچک منظومه شمسی محسوب می‌گردد.

بنابراین هشت سیاره‌ی منظومه شمسی: عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون هستند.

پلوتون یک سیاره کوتوله است. از این پس به‌اجرام فرا‌نپتونی (اجرامی که در مدارهایی اطراف یا دورتر از نپتون به‌دور خورشید می‌گردند، چه سیاره‌ کوتوله باشند مثل سدنا یا چه جرم کوچک منظومه شمسی) اجرام پلوتونی گفته می‌شوند. به‌این‌ترتیب، زینا، یا ۳۰۰۲۳۱۳UB، حاکم کمربند کویی‌پر و بزرگ‌تر از پلوتون، در دسته سیارات کوتوله و از نوع اجرام پلوتونی است و نام سیاره دهم از روی آن برداشته می‌شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:48  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

اخراج شماره 9

انجمن بین‌المللی نجوم(IAU) ، با تصویب تعریف جدیدی از یک سیاره، پلوتون، سیاره نهم، را از خانواده سیارات منظومه شمسی کنار گذاشت. در این تعریف جدید که مخالفان بسیاری نیز دارد، بزرگ‌ترین خرده‌سیاره‌های کمربند کویی‌پر، یعنی پلوتون و اجرام هم‌نوع آن در رده سیارات کوتوله قرار می‌گیرند.
همام حسینی
سال‌ها بود که اخترشناسان به‌دلایل تاریخی و عاطفی از بحث بر سر ماهیت دورترین عضو خانواده خورشید طفره می‌رفتند. به‌هرحال پلوتون با دیگر سیارات منظومه شمسی متفاوت بود. دور، کوچک، و یخزده؛ طفلک پلوتون، چه کسی توپی را با قطر ۲۳۰۶ کیلومتر که یک پنجم قطر زمین هم نمی‌شود و جرم فقط دو هزارم جرم زمین یک سیاره می‌داند؟ پلوتون حتی از هفت ماه منظومه‌ شمسی و از ماه زمین هم ریزتر است. منظومه شمسی این‌قدر گستاخانه با اعضای ریزش برخورد نکرده است که با پلوتون رفتار می‌کند. مدار پلوتون با مدار همه سیارات فرق می‌کند. اگر بتوانیم همه سیاره‌ها را روی یک میز مرتب بچینیم، پلوتون انگار به‌فنری وصل شده است که موجب می‌شود بالاتر یا پایین‌تر از سطح میز جا بگیرد. مدار پلوتون در صفحه منظومه شمسی نیست. یوهان کپلر در قرن شانزدهم گفت که مدار سیارات بیضی است، اما حقیقت این است که مدار هیچ سیاره‌ای به‌اندازه مدار پلوتون بیضی نیست. کپلر در خواب هم نمی‌دید که روزی سیاره‌ای کشف شود که مدارش به‌قدری بیضی باشد که عنوان دورترین سیاره منظومه شمسی را هر از چندگاهی با نپتون عوض کند. پلوتون وقتی به‌نزدیک‌ترین فاصله‌اش از خورشید می‌رسد از سیاره نپتون هم به‌خورشید نزدیک‌تر می‌شود. بخشی از مدار پلوتون درون مدار نپتون است. به‌این ترتیب مدار پلوتون بیشتر شبیه مدار دنباله‌دارهاست تا سیاره‌ها. یعنی از ۱۸ بهمن ۱۳۵۷ (۷ فوریه ۱۹۷۹) تا ۲۲ بهمن ۱۳۷۷ (۱۱ فوریه ۱۹۹۹) پلوتون درون مدار نپتون بود و نپتون دورترین سیاره از خورشید تلقی می‌شد. عنوانی که به‌نظر می‌رسد دیگر هرگز از دست ندهد.

پلوتون بیش از هفتاد سال بدون مشکل بزرگی یک سیاره بود. ولی همه چیز در پاییز ۱۳۸۰ (۲۰۰۲) تغییر کرد؛ زمانی که اخترشناسان کواوار(Quaoar) را یافتند. بی‌شک کوآوار به‌گروهی از اجرام منظومه شمسی تعلق داشت که پیش از این نامگذاری شده بود: اجرام کمربند کویی‌پر .(KBO) این اجرام سرد و کوچک‌اند، مداری کشیده دارند که تحت تأثیر نپتون است. از سال ۱۳۷۱/۱۹۹۲ که نخستین جرم در کمربند کویی‌پر کشف شد تا کنون بیش از ۸۰۰ جرم در این ناحیه از منظومه شمسی شناخته شده است. کمربند کویی‌پر منطقه‌ای است دورتر از مدار نپتون که پیش‌بینی می‌شود شامل هزاران جرم کوچکی باشد که از ابتدای پیدایش منظومه شمسی به‌همراه خود سیاره‌ نپتون به‌آن محل رانده شده‌اند.

در تابستان سال ۱۳۸۴ اوضاع از این هم بغرنج‌تر شد. گروهی به سرپرستی مایکل براون در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کالتک) با تلسکوپ اشمیت بزرگ مونت پالومار موفق به کشف بزرگ‌ترین جرم شناخته شده کمربند کویی‌پر شدند؛‌ جرمی با نام ۳۰۰۲۳۱۳UB که نخستین عکس از آن در سال ۱۳۸۲/۲۰۰۳ گرفته شده بود اما ماهیت غیر ستاره‌ای آن دو سال بعد کشف شد. این جرم، که با نام غیررسمی زینا(Xena) معروف شد، ۲۴۰۰ کیلومتر قطر دارد؛ یعنی حدود ۱۰۰ کیلومتر بزرگ‌تر از پلوتون. به همین علت بسیاری آن را سیاره دهم نامیدند. چه چیزی می‌توانست مانع پیوستن زینا به خانواده سیارات شود؟ تنها راه ارائه تعریفی علمی از یک سیاره بود.

پیش از این مایکل براون، کاشف زینا و چندین جرم بزرگ کویی‌پری، سیاره را چنین تعریف کرده بود: <سیاره به ‌هر جسمی در منظومه شمسی می‌گویند که جرمش از مجموع جرم‌های دیگر اجرامی که در مدار مشابه به‌مدار آن دور خورشید می‌گردند بیشتر است.

طبق این تعریف پلوتون سیاره نبود. ۱۹ نفر از تابستان سال گذشته در قالب گروه تعیین تعریف یک سیاره زیر نظر انجمن بین‌المللی نجوم(IAU) به‌بررسی پیشنهادهایی پرداختند که به‌دست گروه رسیده بود. کمی بعد معلوم شد هیچ تفاوتی بر سر یک تعریف بسیار جامع که هم سیارات منظومه شمسی و هم سیارات فراخورشیدی را پوشش دهد به‌دست نمی‌آید. در پاییز ۱۳۸۴ این گروه سه گزینه مقابل خود داشت:

- سیاره هر جسمی است که به دور خورشید می‌گردد و قطرش بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر است.

- سیاره هر جسمی است که به‌دور خورشید می‌گردد و شکلش به‌علت گرانشش ثابت و کروی است.

- سیاره هر جسمی است که به‌دور خورشید می‌گردد و جرم اصلی در منطقه‌اش محسوب می‌شود.

سرانجام مسئله‌ تعریف سیاره به‌همایش تابستان ۱۳۸۵IAU در پراگ، جمهوری چک، رسید؛ مجمع عمومی اخترشناسان حرفه‌ای جهان که هر سه سال یک‌بار برای ارائه مقاله‌های پژوهشی، نظرسنجی، و را‡ی‌گیری درباره موضوعات مختلف جامعه جهانی نجوم برگزار می‌شود.

هفت نفر باقی‌مانده در گروه تعیین تعریف سیارات که همگی از سیاره‌شناسان یا دانشمندان بنام تاریخ نجوم بودند -رییس پیشینIAU نیز در میان آنها بود- سرانجام پیش‌نویس جنجال‌برانگیزی را به‌همایش ارائه دادند. آنها یک سیاره را این‌گونه تعریف کرده بودند: سیاره هر جسمی است که به‌دور خورشید می‌گردد و آن قدر جرم دارد که بر اثر نیروی گرانش خود شکلی کروی داشته باشد.

براساس این تعریف کمیته تعیین ماهیت سیارات پیشنهاد کرده‌بود که سرس، پلوتون و قمرش کارن و سدنا در فهرست سیارات منظومه شمسی قرار بگیرند. به این ترتیب تعداد سیارات به ۱۲ عدد می‌رسید. مشکل همین‌جا تمام می‌شد اگر منظومه شمسی هیچ جسم دیگری نداشت. بجز سرس چند سیارک گرد دیگر در کمربند سیارک‌ها وجود داشت. البته پیش‌بینی می‌شود آن سوی منظومه شمسی بیش از ۲۰۰ جرم در کمربند کویی‌پر وجود دارد که همگی گردَند. تصور کنید آیا باید همه اینها را جزء سیارات منظومه شمسی بدانیم؟ آیا فرزندان ما در آینده مجبور خواهند بود فهرستی چند ده تایی را به‌نام سیارات منظومه شمسی حفظ کنند؟

این پیش‌نویس مخالفان دیگری هم داشت که عقیده داشتند کارن به‌وضوح قمر پلوتون است. کمیتهIAU پلوتون و کارن را یک سیاره دوگانه دانسته‌بود، زیرا مرکز جرم این دو خلاف تمامی اقمار شناخته شده در منظومه شمسی (که مرکز جرم آنها و سیاره‌شان داخل خود سیاره است) خارج از پلوتون، در فضا، جایی بین پلوتون و کارن قرار گرفته است. از نظر کمیته نمی‌توان تعیین کرد که کارن دور پلوتون می‌گردد یا پلوتون دور کارن. مخالفان نظر جالب‌توجهی داشتند که براساس آن ماه زمین هم درحال دور شدن از سیاره ماست و زمانی خواهد رسید که ماه آن‌‌قدر از زمین دور شده است که مرکز جرم ماه و زمین هم در فضا بین این دو قرار می‌گیرد. آیا اخترشناسان آن زمان باید ماه را سیاره به‌شمار آورند؟


خانواده جدید سیارات

وقتی جلسات IAU به‌‌روزهای پایانی نزدیک می‌شد، حساسیت‌های دیگری نیز به‌وجود ‌می‌آمد. افکار عمومی متوجه این همایش و تعیین وضعیت منظومه شمسی بود IAU . نمی‌خواست بحث در این‌باره را تا همایش سال ۲۰۰۹ در برزیل به‌تأخیر بیندازد و بازیچه رسانه‌ها و خبرنگاران شوند، چون به‌ویژه همه درباره پلوتون منتظر خبری از IAU بودند. کمیته تعیین تعریف سیارات هم کار فوق‌العاده‌ای نکرده بود؛ به‌پیش‌نویس آنها ایرادهای اساسی گرفته شده بود. این‌گونه بود که بعد از ظهر یکی از آخرین روزهای همایش در جلسه‌ای که برای تصویب این پیش‌نویس برگزار شد رییس کمیته پیش‌نویس دیگری تهیه کرد.

۴۷۴ نفر از اخترشناسان درباره ماهیت یک سیاره و آن‌چه یک سیاره را از صخره یا اجرام ریز منظومه‌ شمسی متمایز می‌کند را‡ی دادند و تصمیم گرفتند به جای این‌که ده‌ها جرم دیگر را به‌فهرست سیارات منظومه شمسی وارد کنند، فقط پلوتون را از مقامش عَزل کنند. نتیجه را‡ی‌گیری این شد که تمام اجرام منظومه شمسی به سه دسته تقسیم شدند:

سیارات: یک سیاره جسمی آسمانی است که در مداری به‌دور خورشید بگردد، به‌قدر کافی جرم داشته باشد تا به‌تعادل هیدرواستاتیکی برسد (یعنی شکلی گرد داشته باشد)، و منطقه اطراف مدارش را پاک کرده باشد.

سیارات کوتوله: یک سیاره کوتوله جسمی آسمانی است که در مداری به‌دور خورشید بگردد، به‌قدر کافی جرم داشته باشد تا به‌تعادل هیدرواستاتیکی برسد (یعنی شکلی گرد داشته باشد)، منطقه‌ اطراف مدارش را پاک نکرده باشد، و یک قمر نباشد.

اجرام کوچک منظومهّ شمسی: هر جسم دیگری که در دسته‌بندی‌های گفته شده جای نگیرد یک جرم کوچک منظومه شمسی محسوب می‌گردد.

بنابراین هشت سیاره‌ی منظومه شمسی: عطارد، زهره، زمین، مریخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون هستند.

پلوتون یک سیاره کوتوله است. از این پس به‌اجرام فرا‌نپتونی (اجرامی که در مدارهایی اطراف یا دورتر از نپتون به‌دور خورشید می‌گردند، چه سیاره‌ کوتوله باشند مثل سدنا یا چه جرم کوچک منظومه شمسی) اجرام پلوتونی گفته می‌شوند. به‌این‌ترتیب، زینا، یا ۳۰۰۲۳۱۳UB، حاکم کمربند کویی‌پر و بزرگ‌تر از پلوتون، در دسته سیارات کوتوله و از نوع اجرام پلوتونی است و نام سیاره دهم از روی آن برداشته می‌شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:47  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

کندوهای ستاره‌ای‌

خوشه‌های کروی خانواده‌ای از صدها هزار ستاره ریز و درشت‌اند، که هرکدام در هاله کهکشان همچون کندوی پُر ازدحامی از ستاره‌ها قرار دارند. این اجرام باشکوه آسمان شب را با طیف وسیعی از ابزارهای رصدی، از دوچشمی‌های کوچک تا تلسکوپ‌های بزرگ آماتوری، می‌توان با جزییات و ساختارهای گوناگون رصد کرد.
بنفشه مقامی‌

قلب العقرب و خوشه کروی M۴
تجمع‌های ستاره‌ای در کیهان بسیار عادیست، گاهی منطقه‌ای با ده‌ها ستاره کوچک چشمک‌زن می‌بینیم که درون غبار میان­‌ستاره‌ای غرق شده‌اند و گاهی ستاره‌ای محو که با تلسکوپ به‌تعدادی ستاره تفکیک می‌شود که در اطراف مرکزی غبارآلود می‌گردند.

اینها خوشه‌های ستاره‌ای‌اند که ستاره‌های بسیاری دارند، اما تفاوت‌های بسیاری بین این دو نوع وجود دارد و کیهان‌شناسان برای مقاصد مختلف از آنها استفاده می‌کنند. کوچک‌ترین اجتماعات ستاره‌ای گروه‌ها و جمع‌های ستاره‌ای‌اند که حداکثر شامل یک یا چند دوجین ستاره‌اند. بزرگ‌تر از آنها خوشه‌های باز و کروی‌اند.

خوشه‌های باز ستاره‌ای چند صد ستاره جوان را در گستره‌ای با قطر ده‌ها سال نوری در صفحه کهکشان جمع کرده‌اند؛ جایی که خورشید در آن زندگی می‌کند و مدام گاز و غبار میان‌ستاره‌ای، ستاره‌های جوان، غولپیکر، و آبی را تولید می‌کنند. ستاره‌هایی که بسیار پُرجرم‌اند، و چون برای سوزاندن هیدروژن خود و تبدیل آن به‌هلیوم شتاب می‌کنند، عمر کمی دارند اما دوران عمرشان درخشان است و سرانجام با انفجار اَبَرنواختری باشکوه، گاز و غبار را دوباره به‌فضای میان­‌ستاره‌ای برمی‌گردانند. آنها نمونه‌های مناسبی برای کشف راز تولد و مرگ ستاره‌ای‌اند. خوشه‌های باز پیر بسیار نادرند زیرا نیروهای کشندی گرانشی کهکشان سبب از هم پاشیدن خوشه‌های باز می‌شوند و پیش از آنکه پیر شوند در محیط میان‌ستاره‌ای پخش می‌شوند.

اما برعکس، خوشه‌های کروی بسیار پیرند. آنها همان اوایل شکل‌گیری کهکشان تمام گاز و غبار میان­‌ستاره‌ای را به‌ستاره تبدیل کرده‌اند. ستاره‌هایی با جرم متوسط مثل خورشید که آرام آرام هیدروژن را طی سالیان دراز مصرف می‌کنند، درخشندگی چندانی ندارند، و ستاره‌هایی قرمز رنگ با سنّ زیادند که همچون سنگواره‌ها، منابع مناسبی برای تعیین سنّ کیهان و بررسی تحولات آغازین کهکشان‌ها هستند و از طرفی مانند همه ستاره‌های آن خوشه به‌یک اندازه از زمین فاصله دارند و دارای عناصر مشابهی‌اند و برای اندازه‌گیری فاصله‌ها به‌کار می‌روند.

خوشه‌های کروی در مداری بیضی‌شکل به‌صورت کروی در هاله و برآمدگی مرکز کهکشان زندگی می‌کنند. برخی از آنها دورترین اجرام کهکشان‌اند. خوشه‌های کروی تجمع صدها هزار تا چندین میلیون ستاره در توده‌ای کروی به‌قطر حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ سال نوری‌اند و فضای میان­ ستاره‌ای در آنها بسیار متراکم‌تر از خوشه‌های باز است چنان که در مرکزشان‌احتمال ملاقات ستاره‌ای در رَد و بَدَل شدن همدم‌های ستاره‌ای زیاد است. اگر خورشید­‌ ستاره‌ای در یک خوشه کروی بود آسمان ما با هزاران نوراَفکن درخشان نورافشانی می‌شد.

برخی از پُرنورترین خوشه‌های کروی آسمان با چشمان برهنه نیز دیده می‌شوند. در شرایط مطلوب رصدی، زیر آسمان کاملاً تاریک خوشه‌های۱۳M، ۲۲ M، ۴ M، ۵ M، ۳ M، ۲M، ۱۵M، و خوشه اومگا-‌قنطورس (بارزترین) را می‌توان با چشم، چون ستاره‌ای کم‌فروغ دید. با دوربین‌های دوچشمی و در جوینده تلسکوپ این اجرام توده‌ای مه‌آلودند و فقط خوشه اومگا-‌قنطورس است که ستاره‌های بیرونی آن را می‌توان با دوربین‌های دوچشمی مناسب تفکیک کرد. برای دیدن شکوه خوشه‌های کروی، همچون کندویی از هزاران ستاره، باید به‌سراغ تلسکوپ و بزرگنمایی‌های مناسب رفت. هر ۸ خوشه قابل مشاهده با چشمان برهنه با تلسکوپ‌های آماتوری تفکیک می‌شوند اما تفکیک خوشه‌های دیگر به‌علت فشردگی و اندازه ظاهری کوچک‌ترشان دشوار است (در متن مقاله به‌خوشه‌های قابل تفکیک اشاره شده است).

در حالی که رصد اجرام غیرستاره‌ای مانند سحابی‌ها و کهکشان‌ها در شهرهای بزرگ بسیار دشوار است، فشردگی و درخشندگی سطحی مناسب خوشه‌های کروی سبب می‌شود از اجرام مناسب برای رصد در شهرهای بزرگ باشند.


۱۳:‌M نخستین هدف رصدی ما معروف‌ترین خوشه کروی آسمان شمالی، یعنی خوشه بزرگ جاثی، است. در این شب‌های اواخر تابستان، در نخستین ساعات شب، باید به‌سراغ جاثی برفراز افق غرب برویم. نخستین باری که آن را جستجو می‌کنید خاطره بی‌نظیری خواهد بود؛ به‌ویژه وقتی با تلسکوپ انبوه ستاره‌های آن را تفکیک کنید. جالب است بدانید ۲۹۲ سال پیش هم شخصی مثل شما با چنین شوری برای نخستین‌بار آن را دید. ادموند هالی، کاشف ۱۳M، آن را چنین توصیف ‌کرده است: < در غیاب ماه، هنگامی‌که آسمان صاف و شفاف است، با چشم دیده می‌شود.> با تلسکوپ چیزی بیش از یک توپ گرد مه‌‌آلود را به‌نمایش می‌گذارد. تعدادی از ستاره‌های اطرافش تفکیک می‌شوند ولی مرکزش به‌قدری متمرکز و فشرده است که فاصله بین ستاره‌هایش ۵۰۰ بار کمتر از فاصله بین خورشید و نزدیک‌ترین ستاره همسایه‌اش است.

در این صورت فلکی نه‌چندان بارز، یک خوشه دیگر هم هست. ۹۲M از همسایه‌اش بسیار کم‌نورتر است اما در شرایط بسیار مناسب رصدی تیزبین‌ترین رصدگران می‌توانند آن را با چشم برهنه ببینند.

در سال ۱۳۵۳/۱۹۷۴، ۱۳M انتخاب شد تا هدف یکی از اولین پیام‌های رادیویی برای هوشمندان فرازمینی باشد؛ پیامی که شاید به‌دست هوشمندان احتمالی ساکن در این خوشه برسد. آن پیام با تلسکوپ رادیویی و رادار آرسیبو فرستاده شد. اما به‌شنیدن پاسخ هوشمندان احتمالی ۱۳M امیدوار نباشید. این خوشه به‌قطر حدود ۱۲۰ سال نوری در فاصله ۰۰۰،۲۵ سال نوری از ماست و ۰۰۰،۲۵ سال دیگر پیام زمین را می‌گیرند و اگر بی‌درنگ پاسخ دهند در حدود ۰۰۰،۵۰ سال بعد پیامشان را دریافت می‌کنیم!

راهنمای خوشه های کروی معروف آسمان تابستان

۳: M خوشه‌ای کروی از قدر ۲/۶ که زیر آسمان تاریک به‌سختی با چشم غیرمسلح دیده می‌شود.

این خوشه در صورت فلکی تازی‌هاست، اما پیدا کردنش از گیسوان برنیکه آسان‌تر است. نیمه راه امتداد گاما به‌بتا-‌گیسو دوربینتان را کمی به‌سمت شمال متمایل کنید تا آن را به‌همراه ستاره‌ای از قدر ۶ در میدان دیدتان ببینید. با کمی تمرکز و به‌کار بردن روش‌های رصدی مثل چپ‌چپ نگاه کردن ماهیت محو و غیرستاره‌ای‌اش آشکار می‌شود: لکه‌ای مه‌آلود که درخشندگی سطحی‌اش یکنواخت است و مرکز مشخصی ندارد. برای تفکیک ستاره‌هایش، و پی‌بردن به‌ذات واقعی این جرم، مثل ویلیام هرشل، نیاز به‌تلسکوپ‌های بزرگ‌تری دارید تا پُرنورترین ستاره‌اش با قدر ۷/۱۲ و چند ستاره پُرنور دیگر را تفکیک کنید. در بزرگمانی‌های بالاتر از ۰۷X بیضی کشیده و همچنین تعداد بیشتری ستاره خواهید دید.

۵۳:M ستاره آلفا-‌گیسو را پیدا کنید. دوربینتان را حرکت ندهید و میدان دیدتان را خوب بگردید تا ستاره‌ای محو را بیابید. این پنجاه و سومین جرم فهرست مسیه است! ۵۳M فقط یک درجه از آلفا-‌گیسو فاصله دارد.

رصد این جرم حتی زیر آسمان <نیمه‌تاریک> شهرهای کوچک واقعاً هیجان‌انگیز است. به‌نظر می‌رسد، برخلاف ۳M، درخشندگی سطحی‌اش به‌سمت مرکز افرایش می‌یابد. با تلسکوپ ۵ اینچی، ستاره‌های اطرافش <تا حدودی> تفکیک می‌شوند و مرکزش توده‌ای دانه‌دانه است.

۵: M شبی از شب‌های سال ۱۷۰۲ میلادی، گُتفرید کیرش (Gottfried Kirch) و همسرش، در حالی که در جستجوی یک دنباله‌دار تازه کشف‌شده بودند، <ستاره‌ای سحابی‌مانند> را دیدند. ۶۲ سال بعد، شارل مسیه این <سحابی گرد بدون ستاره> را دوباره رصد کرد و در مقام پنجمین جرم فهرست خود به‌ثبت رساند. ۲۷ سال بعد هم ویلیام هرشل، با تلسکوپ غولپیکر نیوتنی خود ۲۰۰ ستاره آن را شمرد. به‌هر حال مرکز این خوشه آن‌قدر متمرکز است که حتی هرشل هم نتوانست آن را کاملا‌ً تفکیک کند.

با دو برابر امتداد دو ستاره سماک رامح (قدرصفر) و زتا-‌عوا (قدر ۵/۳) به‌ستاره قدر پنجم ۱۰-‌مار می‌رسیم. کمی به‌سمت جنوب غرب سه ستاره قدر پنجم ۴-‌مار، ۵-‌مار، و ۶-‌مار مثلثی را درست می‌کنند که اگر کمی به‌سمت شمال ۵-‌مار بروید به ۵M می‌رسید.

ستاره ۵-‌مار یک دوتایی است و ستاره سفید همدمش با قدر ۱۰ در ۱۱ ثانیه‌ای آن می‌درخشد. اگر با دوربین دوچشمی به‌سراغش بروید مثل شارل مسیه چیزی، جز <توپی مه‌آلود> نخواهید دید، اما تلسکوپ‌های متوسط آماتوری پُرنورترین ستاره آن از قدر ۲/۱۲ و چند ستاره پُُرنور دیگر را تفکیک می‌کنند.

۴‌:M در ۳/‌۱ درجه‌ای شرق پانزدهمین ستاره پُرنور آسمان، قلب‌العقرب، یکی از نزدیک‌ترین خوشه‌های کروی، با فاصله ۷۵۰۰ سال نوری از ما، جای گرفته است.

۴M با اندازه ظاهری َ۳۶ که چندی بیشتر از قرص کامل ماه است، یکی از بارزترین و البته کم‌تراکم‌ترین خوشه‌های کروی است.

جنوب خطی را، که قلب‌العقرب را به‌ستاره قدر ۹/۲ سیگما-‌عقرب وصل می‌کند، جستجو کنید. زیر آسمان‌های <نه‌چندان تاریک> در دوربین مثل دایره‌ای دیده می‌شود که درخشندگی سطحی‌اش یکنواخت پراکنده شده است. تلسکوپ‌ها به‌خوبی ستاره‌های قدر ۸/۱۰ آن را <حتی در شهرهای بزرگ> تفکیک می‌کنند.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:45  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

صورت ماه هم گرفت

صورت ماه هم گرفت
این عکس زیبا در آسمانی زیر نور چراغ های شهری بزرگ یعنی تهران گرفته شده اما ماه زیبا با نور زیادی که بازتاب می کند جرمی مناسب برای رصد و عکاسی از شهرهای بزرگ مانند تهران است٬ این ماه گرفتگی جزئی هم گذشت و این اثر زیبا توسط دوربین Canon EOS 30D و تلسکوپ ۸ اینچ Meade Lx90 UHTC با ميدان ديد باز سوار بر پايه Losmandy G11 به همراه Gemini Go-To و حساسيت 200 همراه با پردازش تصوير، از آن شب زيبا به جا مانده است.
عکس از شهريار داووديان
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:44  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

تصاویر برخورد "اسمارت-1"به ماه

هنگامی که فضا پیمای اروپایی "اسمارت-1"ماموریت خود را در سوم سپتامبر با اصابت به ماه به پایان برد اختر شناسان از طریق تلسکوپهای سراسردنیا نظاره گرآن بودند.
پوپک سيدان
تلسکوپ مشترک کانادا- فرانسه – هاوایی (CFHT) که صحنه تصادم را قبل و بعد ازاین اتفاق نشان می داد،هرپانزده ثانیه یکبارتصاویری ازمکان اصابت را ارسال می کرد. نزدیک به هفتادو پنج ثانیه طول کشید تا غباربرخاسته از این برخورد فرو کش کند.

تصاویر موزائیکی ارسالی از دوربین مادون قرمز(CFHT)صحنه فوق العاده ای ازتصادم را نشان دادند. یک لکه بسیار درخشان درزمینه ای یک دست خاکستری.این صحنه لحظه ای پس ازآن به وقوع پیوست که امواج رادیویی این فضا پیما قطع شد و"اسمارت-۱"در خاموشی فرو رفت.علاوه بر پوشش خبری رسانه ها،این تصاویر نیز مکان دقیق تصادم را نشان می دادند.

درحقیقت پس ازچند چرخش مداری موفق و محاسبات صورت گرفته، این مکان خیلی دقیق توسط تیم هدایتگر "اسمارت-۱"کاملا پیش بینی شده بود. به علت این پیش بینی دقیق بود که از شب ۲ سپتامبر هر پانزده ثانیه یکبارلحظات قبل و بعد از اصابت توسط(CFHT)تصویربرداری شد. به دلیل بالا بودن سرعت فضا پیما ابربرخاسته از گرد وغبار تا ۷۵ ثانیه قابل رویت بود.این نخستین مشاهده ای است که ازبرخورد یک شی به ماه وابرگرد وغباربلند شده از آن صورت گرفته است .

مجموعه تصاویر ازطریق سایت(CFHT)قابل مشاهده است.افراد می توانند از طریق این تصاویرمکان اصابت را مشاهده کنندو یا با مشاهده طیف نگاری صورت گرفته, ذرات پرتاب شده را بررسی کنند. با تجزیه و تحلیلی هوشمندانه اززمان برخاستن ابرغبار،همراه با آگاهی دقیق از متغیرهای دینامیکی فضا پیما در لحظه اصابت،می توان به شکل و فرم غبارهای بلند شده،پی برد .

درواقع همکاری جالب و صمیمانه تیم هدایتگر"اسمارت-۱" با اختر شناسان آماتور و حرفه ای موجب شد تا پایان موفقیت آمیز این ماموریت طولانی به خوبی به تصویر درآید.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:43  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

آتلانتيس و STS-115(به روز شد!!!)

شاتل فضايی آتلانتيس با موفقيت به فضا رفت.

مسعود رفيعی

۱۹:۵۰ شنبه ۱۸ شهريور:   زمان دقيق بلند شدن شاتل از سکوی پرتاب در فلوريدا >>>   ۱۸:۴۴:۵۵ به وقت ايران

شاتل فضایی آتلانتیس در حال بلند شدن از زمین (برای مشاهده با کیفیت بالا،بر روی عکس کلیک کنید)

۱۹:۲۲شنبه ۱۸ شهريور:موتورهای مانور کار خود را با موفقيت به پايان رساندند و آتلانتيس در مدار اصلی قرار گرفت.تصاوير گرفته شده از سوی دوربينی که بر روی مخزن خارجی نصب گرديده بود،حاکی از پرتابی بدون خطر بودند.

۱۹:۰۱شنبه ۱۸ شهريور:کماکان شاتل به وسيله ی موتورهای مانور در حال صعود می باشد تا پس از ۳۷ دقيقه و ۱۶ ثانيه از آغاز پرتاب در مدار اصلی قرار گيرد. 

۱۸:۵۹ شنبه ۱۸ شهريور:شاتل فضايی آتلانتيس پس از ۴ سال انتظار با موفقيت به فضا رفت.هم اکنون ۱۴ دقيقه از آغاز پرتاب می گذرد و شاتل در مدار موقت قرار گرفته است. 

۰۸:۵۱ شنبه ۱۸ شهريور:پس از رفع مشکلاتی که در سنسور های سوختی شاتل بوجود آمد، هم اکنون شاتل در حال سوخت گيری است.تانکر سوخت مايع آتلانتيس با ظرفيتی بالغ بر ۲۰۰۶۴۰۰ ليتر هيدروژن و اکسيژن مايع، در حال پر شدن است.شاتل در ساعت ۱۸:۴۵ به وقت مرکزی ايران، زمين را به مقصد ايستگاه فضايی بين المللی ترک خواهد کرد.

پوپک سيدان

صبح جمعه ۱۷ شهريور:در این رابطه پیشنهاد پرتاب این شاتل فضایی در روز پنجشنبه که از سوی یکی از مدیران ناسا مطرح شد با در نظر گرفتن کلیه جوانب احتیاط به طور جدی رد شد و روز جمعه ساعت ۱۱:۴۰:۳۷ صبح به وقت جهانی به عنوان آخرین فرصت انجام این پروژه در نظر گرفته شد.اگر مهندسان این شاتل بتوانند مشکلی را که درسلول سوختی شماره ۱ آن( یکی از سه کپسول سوختی موجود در بخش زیرین شاتل) به وجود آمده است رارفع کنند ،با توجه به اینکه بر اساس پیش بینی های هوا شناسی به احتمال ۷۰ درصد اوضاع جوی در روز جمعه مساعد خواهد بود، در صورت رفع این نقیصه پرتاب با موفقیت انجام خواهد شد. در غیر این صورت تنها راه دیگر آن است که کپسول سوخت تعویض گردد که در این صورت پرتاب تا ۲۶ اکتبر به تعویق خواهد افتاد.

البته براساس برنامه از پیش تعیین شده قرار بود "آتلانتیس" در ۲۷ آگوست پرتاپ شود اما بعلت مشکلاتی که در سکوی پرتاب ایجاد شده بود و نیزبعلت طوفان "ارنستو" این برنامه به تعویق افتاد.سه شنبه گذشته در حالیکه مهندسان ناسا آخرین آزمایشات را برای پرتاب روز چهار شنبه انجام می داند متوجه قطع سیستمهای الکترونیکی سلول ۱ شدند که این مشکل باعث می شد تا یک فاز از سه فاز برق ایجاد شده به پمپ گاز فرئون دستگاه خنک کننده نرسد. به همین علت این بار هم پرتاب موشک تا بررسی مشکل و رفع آن به تعویق افتاد.

ماموریت اصلی "آتلانتیس" نصب مجموعه ای از آرایه های خورشیدی به ارزش ۳۷۲ میلیون دلاراست که انجام آن نیاز به عملیات پیچیده ای دارد که شامل سه برنامه پیاده روی در فضا برای تعویض برخی قطعات و نصب قطعات جدید است.برای همین مدیران ناسا با در نظر گرفتن زمان لازم برای رویارویی با هر مشکل پیش بینی نشده درمجموع دو روز را برا ی این عملیا ت در نظر گرفتند.

پمپها با برق دوفاز هم می توانند کار کنند اما هر اشکال کوچکی که موجب اختلال در سیستم برق رسانی شود موجب می شود تا کنترلرهای شاتل ،سلولهای سوخت را خاموش کند تا زیاد از حد گرم نشوند. چنین اختلالی باعث می شود تا شاتل زودتر از زمان پیش بینی شده به زمین باز گردد.

برنامه پرتاب روزجمعه بعنوان آخرین فرصت پرتاب شاتل جایی برای هیچ گونه اتلاف وقت نگذاشته است زیرا بر اساس برنامه ها ی از پیش تعیین شده، ناسا به روسها قول داده بود که شاتل حداکثرتا ۱۷ سپتامبراز ایستگاه فضایی جدا شود تا شرایط برای ورود شاتل "سویوز"که حامل تیم بعدی فضا نوردان است محیا شود.اما زمان کوتاه اقامت شاتل در فضا در بدترین حالت باعث می شود تا فضانوردان پیش از انجام کامل برنامه های راه پیمایی در فضا به زمین باز گردانده شوند که این طوفانی ازانتقادات را برخواهد انگیخت.

سلولهای سوخت، الکتریسته لازم برای پرواز شاتل را فراهم می کنند ازآنجا که در این شاتل از باتری برای تولید الکتریسیته استفاده نمی شود کارکرد صحیح این سلولها ازاهمیتی حیاتی برخورداراست.سلولهای سوخت آتلانتیس در بخش تحتانی آن تعبیه شده اند ووزن هریک بالغ بر ۱۰۰ کیلوگرم است و ارتفاعی معادل ۳۵سانتی متر عرضی معادل ۳۷.۵ سانتی متر و طولی معادل ۱۰۰ سانتی متر دارند.

آنها اکسیژن و هیدروژن را با یکدیگر ترکیب می کنند تا با عملیات هیدرولیزمعکوس ،الکتریسیته و آب تولید کنند.این سلولها جریان برق مستقیم تولید می کنند که توسط اینورترها به جریان برق متناوب سه فاز تبدیل می شوند. بخشی ازانرژی الکتریکی حاصله به سلولها برگردانده می شود که یک فازآن برای راه اندازی پمپهای گازفرئون برای خنک کردن سیستم استفاده می شود وما بقی برای راه اندازی سایر دستگاه ها مورد استفاده قرار می گیرد.

مهندسین ناسا می خواهند مطمئن شوند تا لرزشهای زمان پرتاب مشکلی در سیستمهای الکتریکی شاتل ایجاد نمی کند .در مواردی دیده شده است که این تکانهای شدید موجب قطع سیستمها ی کامپیوتری شاتل شده است. از سوی دیگر هرگونه اختلال درزمینه قرار گیری در مدار موجب وارد شدن فشار به سیستمهای کنترلی شاتل و در نتیجه از کار افتادن سلول سوخت شماره ۱ می شود.البته برخی امید بسیاری دارند که مشکل حاد وجدی برای سلول ۱ به وجود نخواهد آمد اما برخی دیگربراین اعتقادند که نباید ریسک کرد و زمان بیشتری برای رفع اشکالات آن، نیاز است.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:42  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

آیا زمین دیگری وجود دارد؟!

بر مبنای پژوهش های جدیدی که گروهی از دانشمندان با همکاری ناسا انجام دادند،در بیش از یک سوم سیستم های سیاره ای غولی،که اخیرا در ورای منظومه شمسی یافت شده اند،احتمال تولید سیاره های زمین گون وجود دارد.
جمشید رضایی
 
در گذشته تصور می شد که سیاره های مشتری گون، در طول شکل گیری ، سیستم خود را ترک می کنند.اما محاسبات تازه نشان داده است؛که آنها موجب شکل گیری سیاره های صخره ای می شوند و حتی به هدایت کردن تکه های یخی، که به سیاره های داخلی آب می بخشند،کمک می کنند.

بر مبنای این تحقیق که با همکاری ناسا صورت گرفت،در بیش از یک سوم سیستم های سیاره ای غولی،که اخیرا در ورای منظومه شمسی یافت شده اند،احتمال تولید سیاره های زمین مانندی وجود دارد که استعداد فراوانی برای تولید حیات دارند.این پژوهش سیستم هایی که شامل "اَبَر مشتری ها" می شوند را به دقت مورد بررسی قرار می دهد.اَبَر مشتری ها به غولهای گازی گفته می شود که به ستاره مادرشان بسیار نزدیک هستند؛حتی نزدیکتر از مدار عطارد.

دانشمندان بر این باورند که اَبَر مشتری ها در هنگام شکل گیری،به سمت داخل و به سوی ستاره مادر حرکت می کنند که موجب آشوبناک شدن محیط اطراف و آغاز شکل گیری سیاره های زمین گون می شوند؛سیاراتی که محیطِ مناسبی برای رشد حیات محسوب می شوند.

بر مبنای پژوهش های قبلی،اَبَر مشتری ها مواد پیش سیاره ای را جاروب کرده و یا از سیستم به بیرون پرتاب می کنند.سین ریموند(Sean Raymond) از نویسندگان این تحقیق ،از دانشگاه کلورادو می گوید :«این ایده ی اولیه احتمالاً اشتباه است ».

این تحقیق که در ۱۷ شهریور ماه رد شد، نشان می دهد که اَبَر مشتری ها در طی حرکت خود،مواد دیسک پیش ستاره ای را به اطراف مدار خود می کشند و تکه های صخره ای را به بیرون پرتاب می کنند، به طوری که به سیاره ی زمین گون می رسند...در همین هنگام نیرو های آشوبناک باقیمانده ی گاز چگال،تکه های کوچک یخی که در لبه های بیرونی دیسک قرار دارند را به سمت داخل هدایت کرده و موجب حرکت مارپیچی آنها به درون و تحویل آب به سیاره های در حال شکل گیری می شود.بنابر یافته ها ،این سیاره ها می توانند دارای اقیانوس هایی با چندین کیلومترعمق شوند.

گروه پژوهشی، شبیه سازی های جامعی را در طی هشت ماه بر روی دوازده رایانه خانگی اجرا کرد. این شبیه سازی ها از دیسکی شامل بیش از هزاران پیش سیاره ی صخره ای و یخی در حدود اندازه ماه تشکیل می شد. شرایط اولیه برای هر مدل رایانه ای،بر مبنای نظریه های قبلی درباره نحوه شکل گیری سیاره ها در منظومه شمسی ما بوده و حدود دویست میلیون سال از تحول سیاره ای را شبیه سازی کرده بود.

گروه نتیجه گرفت که تقریباً یک سوم سیستم های سیاره ای فراخورشیدی که تا کنون شناخته شده اند،می توانند سیاراتی زمین گون (که هنوز در این سیستم ها یافت نشده است) را در منطقه ای که کمربند حیات نامیده می شود شکل داده باشند. مندل اوی( Mandel Avi)،از نویسندگان این تحقیق،از دانشگاه پنسیلوانیا می گوید:«تعداد سیستم های شناخته شده ای که مستعد حیات هستند بیش از آن چیزی است که تا کنون تصور می شد».

استین سیگوردسون (Steinn Sigurdsson) از نویسندگان این تحقیق از دانشگاه پنسیلوانیا می گوید:«ما امیدواریم سایر پژوهشگران بتوانند از نتایج مدل جدید ما،برای کوچک تر کردن لیست سیارات انتخاب شده به عنوان زمین گون،استفاده کنند».

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:38  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

سمینار ماهنامه نجوم درباره سفر نخستین فضانورد ایرانی

ماهنامه نجوم در ادامه سمینارهای عمومی خود،در روز پنج شنبه 30 شهریور(4 روز پس از آغاز سفر انوشه انصاری)، سمینار عمومی با موضوع سفر نخستین فضانورد ایرانی در فرهنگسرای هنر (ارسباران) تهران برگزار می کند.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انوشه انصاری روز ۲۷ شهریور سفر تاریخی خود به ایستگاه فضايی بين المللی را آغاز خواهد کرد تا ضمن کسب عنوان نخستین بانوی فضاگرد جهان به نخستین ایرانی بدل شود که قدم به فراسوی مدار زمین نهاده است.ماهنامه نجوم با توجه به اهمیت این سفر تاریخی،سمینار شهریور ماه خود را به این موضوع مهم اختصاص داده است.در این مراسم که از ساعت ۱۴ تا ۱۷ برگزار خواهد شد، علاوه بر مرور داستان زندگی در فضا، پرتابه های فضایی و بررسی سایوزها آخرین اطلاعات و اخبار سفر انوشه انصاری در اختیار علاقمندان قرار خواهد گرفت و آخرین تصاویر و فیلم های دریافتی نمایش داده خواهد شد.

     سخنرانان این برنامه:

         • بابک امین تفرشی   (سردبیر ماهنامه نجوم و روزنامه نگار علمی)

         • شهرام یزدان پناه   (پژوهشگر هوا فضا، مدیر سایت دانش فضایی<www.spacescience.ir >و عضو پژوهشکده هوا فضا)

         • پوریا ناظمی   (دبیر گروه دانش روزنامه جام جم)


          مکان:  تهران ، پل سید خندان ، خیابان ارسباران ، فرهنگسرای هنر(ارسباران)

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:37  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

 

آشكار سازي جهانهاي دور  :::: جمعه 24 شهریور 1385ساعت 00:05 ::::

نويسنده : سارا سيگر

مترجم :آرش فراست

 

منبع : مجله S & T فوريه 2006

لازم به ذكر است اين نويسنده(  Sara Seager) اختر فيزيكدان عضو دانشگاه كارنيج (Carnegie) واشنگتن و متخصص مطالعه بر روي سيارات فراخورشيدي است

ستاره شناسان تا كنون بيش از 160 سياره بيرون از منظومه خورشيدي كشف كرده اند.واقعاً اين دنياها چه شكلي هستند؟

 تاسال 1999 ،ستاره شناسان قاطعانه  وجود30   سياره فراخورشيدي را تصديق كرده بودند. اما ما واقعاً هيچ چيز درباره ي آنهابه جز جرم و مدارشان نمي دانستيم . براي اينكه حتي به آسانترين سوالات درباره خصوصيات فيزيكي آنها پاسخ دهيم، مي بايست سياره اي داراي گذر (Transit) كشف مي كرديم كه از مقابل ستاره ي اصلي بگذرد به طوري از روي زمين قابل مشاهده باشد. طبق قوانين احتمالات و تعداد در حال افزايش سيارات بيروني (فرا خورشيدي )، مي دانستيم كه جسم عبور كننده بالاخره در هر زماني كشف خواهد شد. من(نويسنده مقاله) آن قدر به اين يقين داشتم كه بعد از تعطيلاتي يك ماهه ودوري از تلفن،ايميل و روزنامه،اولين سوالي كه پرسيدم اين بود: آيا در اين مدت ستاره شناسان سياره اي داراي ترانزيت كشف كرده اند؟!

حالا ما بيش  از 160  سياره ي  بيروني پيدا كرده ايم و ميل ما براي توصيف آنها شدت يافته است.نزديك30مشتري مانندداغ مثل51فرس b شناخته شده اند.

كشفيات اخير اين طبقه بندي را به اجرام داغ هم جرم نپتون و حتي اجرام داغ باجرم فوق زمين  گسترش داده است.

برخلاف همدمان منظومه اي آنان، بيشتر اين سيارات مداراتي با خروج از مركز خيلي بالا دارند و به طور شگفت انگيزي به ستاره ي مادر نزديكند- در فضاي كوچكي براي سيارات كوچك مثل زمين. مطلب مورد اشتراك تمام اين كشفيات اين است كه ساختار اين سيارات  گوناگون و تصادفي است، ظاهراً اين احتمالات ، جرم، اندازه، فاصله از ستاره و خصوصيات ديگر را شامل مي شود. تقريباً تمام سيارات بيروني به طور غيرمستقيم و از طريق روش اثر داپلر كشف شدند، روشي كه دو شخص با نامهاي آرپاول باتلرR.paul Butler) جفري دابليو مارسي(Geoffrey W.Marcy) از طريق آن ،ستاره اي را براي بررسي حركت جزيي تحريك شده توسط سياره اش، مورد مطالعه قرار دادند. نوسان يك ستاره تنها به مدار و حداقل جرم سيارات شناخته نشده آن باز مي گردد. اين اندازه گيري ها سوالات زيادي را بي پاسخ مي گذارند. آيا اين سيارات،گازي واصولاً شبيه برجيس و كيوان هستند يا سنگي و مثل سيارات زميني يا چيزي بين اين دو هستند ؟ اگر در صفحه اي مستدير،آنگونه كه درفرضيه شكل گيري ستارگان لازم است ،شكل گرفته اند ،چگونه داراي خروج از مركزي به اين بالايي هستند ؟ آيا به مكان فعلي خود مهاجرت كرده اند؟ طبيعت و تركيبات اتمسفر آنان چگونه است؟ آيا مشتري مانندهاي داغ،اتمسفرهاي ضخيم دارند،يا اينكه اتمسفر آنان توسط گرماي ستاره ي مادر شان بخارشده؟آيا داراي حلقه ياقمرهايي هستند؟بااين احتمالات جالب،ستاره شناسان مي خواهند فقط از دانستن اينكه اين سيارات وجود دارند فراتر روند. ما مي خواهيم اين داده ها را مثل  سيارات منظومه ي خودمان، به جهان واقعي تعميم دهيم. متاسفانه ما فعلاً نمي توانيم از ابزار معمولي مان براي مطالعات اجرام دوراستفاده كنيم-همچون طيف سنجي-چون درخشندگي و تشعشعات زياد ستارگان همجوار تابش ضعيف اين سيارات را مي پوشاند. براي بدست آوردن طيف يك سياره ي بيروني در طول موجهاي مرئي، يك تلسكوپ با آينه هايي جندين هزار بار صاف تر و تكنيكهايي يك ميليون بار بهتر از تكنيكهاي سد كننده ي نور ستارگان نسبت به تلسكوپهاي فعلي نياز است. خوشبختانه طبيعت با دسته اي از سياراتش خيلي سخاوتمند است و مجموعه اي از سيارات داراي ترانزيت فراهم مي كند كه ما مي توانيم قبل از عكسبرداري مستقيم و انجام طيف سنجي ، مطالعاتي انجام دهيم.

در اواخر سال 1999، اخترشناسان اعلام كردند كه سياره ي اچ دي 209458 بي از مقابل ستاره اش عبور مي كند. با داشتن دوره ي تناوب 3.5 روزه به دور ستاره اي  درخشان(قدر 7.6)،Rosetta stone براي نشان دادن مشخصه هاي سيارات فرا منظومه اي  تبديل شده است. و تعداد در حال افزايش سيارات داراي گذر اين شكل را كامل مي كند.

چه چيز مخفي مانده است؟

سيارات داراي ترانزيت تنها اجرامي هستند كه ستاره شناسان خصوصيات فيزيكي آنان را مي توانند اندازه بگيرند. چگالي(جرم بر حجم) اساسي ترين پارامتر فيزيكي در بين تمامشان هست، چرا كه به ما درباره ي تركيبات عمده ي سياره مي گويد. اخترشناسان مي توانند جرم سياره ي ترانزيت كننده را از انداره گيريهاي  سرعت شعاعي سياره تعيين كنند و مقدار تضعيف نور ستاره به ما اندازه ي سياره را مي دهد.

از اين روش ما فهميديم كه 8 تا از 9 سياره ي داراي ترانزيت چگاليهاي كمي دارند پس بايد اجرام گازي باشند كه از تركيب هليوم و هيدروژن اند( مثل مشتري و زحل).اما دو تا از سيارات بيروني چنان عجيب و غريب هستند كه جرقه اي براي تحقيقاتي گسترده اند. اولين كشف شده ها، اچ دي 209458 بي، قطرهايي 35% بيشتر از قطر مشتري و جرمهايي دو سوم مشتري دارتد. اين اعداد نشان دهنده ي چگالي كم 0.33 گرم در هر سانتيمتر مكعب است (كم چگاليترين سياره ي منظومه ي ما سياره كيوان است،كه چگالي اش 0.69 g/cm3  است).اچ دي 209458 بي، نسبت به وزنش خيلي بزرگ است.

غولهاي گازي داغ و بزرگ متولد مي شوند، اما در پيري سرد و منقبض مي شوند. اين سياره هم احتمالاً قريب به اندازه و دماي برجيس منقبض و سرد شده است،اما منبع گرمايي ديگر(علاوه بر ستاره نزديكش) كه مستمراً به داخل سياره منتقل مي شود محتمل ترين راه براي متورم ماندن سياره است. منبع اين انرژي از كجاست؟ شايد بادهاي ستاره اي كسر كوچكي از انرژي ستاره را به سياره منتقل مي كنند. عمل همرفتي هم مي تواند اين انرژي را به مركز سياره منتقل كند. ولي چرا چنين فرايندگرمسازي كلي برديگرسيارات داراي ترانزيت شناخته شده تاثير نمي گذارد . محتمل ترين توضيح گرم سازي كشندي است. با اين مجاورت نزديك، ستاره ي مادر برآمدگي كشندي در اتمسفر مشتري مانند داغ ايجاد مي كند. با استمرار اين تورم طي ميليونها سال، ستاره ، مشتري مانند داغ را به كسب مداري مستدير وادار مي كند. در بيشتر موارد ستاره تكاني سخت و شديد به محور چرخشي  سياره وارد مي كند كه آنرا عمودي كرده و به صفحه اي مداري تبديل مي كند. اچ دي 209458 بي مداري دايره اي دارد، همانطور كه انتظار مي رفت، ولي انحراف محوري اش اندازه گرفته نشده است. اگر محور سياره در اثر تشديدكج شده باشد، تورم كشندي توسط ستاره اي كه مي خواهد جنوب و شمال سياره را در تمام 3.5 روز سال آن در هم ريزد، بالا مي رود، و باندازه كافي گرماي دروني براي متورم نگاه داشتن سياره را توليد مي كند. به ندرت عواملي مثل تاريخ جابجايي سياره، زمان تصادم و وجود سيارات اضافي يك مشتري مانند داغ را به اين حالت غيرعادي در مي آورد، كه مي تواند توضيح دهد كه چرا اچ دي 209458 بي تنها سياره ي داراي ترانزيت بيروني با اين چگالي است. اخترشناسان حتي از دومين سياره ي غول پيكر داراي ترانزيت غيرعادي، بهت زده تر شدند،اچ دي 149026 بي- عجيبترين حيوان در باغ وحش سيارات است. اين سياره به طور شگفت انگيزي نسبت به حجمش چگال است(1.4 g/cm3) كه بايد 50 تا 70 درصدش از عناصر سنگين تشكيل شده باشند.اچ دي 149026 بي اين قدر با سياره ي ترانزيت كننده تفاوت دارد،كه به طور برجسته از هيدروژن و هليوم تشكيل شده اند. اخترشناسان هنوز به توافق نرسيده اند كه چگونه اج دي 149026 بي مي تواند با چنين مواد سنگيني شكل گرفته باشد(قابل قياس با تمام موادي كه در سيارات منظومه ي شمسي ما تركيب شده اند). اين يك نمونه  مخالف با فرضيات متداول است كه تمام سيارات بيروني پرجرم  غولهاي گازي مانند مشتري و زحل هستند.

*كاهش نور ستاره

فراتر ازاندازه گيري چگالي  اختر شناسان مي توانند اتمسفرهاي سيارات مشتري گون داغ داراي ترانزيت راشناسايي كنند.وقتي يك سياره ازجلوي ستاره مادرش عبورمي كند، مقدار كمي ازنور ستاره بااتمسفر بالايي برخورد مي كند.گازهاي اتمسفري،كمي ازاين نور را در طول موجهاي خاصي جذب مي كنند كه خطوط جذبي خيلي ضعيفي روي طيف ستاره ايجاد مي كند.با  مقايسه ي طيفهاي گرفته  شده قبل و در طول ترانزيت، ستاره شناسان مي توانند مواد شيميايي در اتمسفر سياره  را  شناسايي كنند.با پيش بيني هاي جسورانه در شناسايي اتمسفر يك سياره ي بيروني،من (نويسنده مقاله)در سال1999مقاله اي درهاروارد-اسميت سونيان(Harvard-Smithsonian) مركز دانشگاه اخترفيزيك ديميتار ساسلوف) نوشتم. ما پيش بيني كرديم كه سديم  تركيبي بسيار قوي است، اگر تركيب عمده ي جذب شده در طول موجهاي مرئي نباشد. ما اساس پيش بيني را اساساً دماي سياره قرار داديم.

 

يك گوي گازي بايددمايي برابر ْ1000 تا1500ْ كلوين در فاصله مشتري مانند داغ با ستاره ي مادر داشته باشد. در اين دماها، بخار آب، مونوكسيد كربن، فلزات قليايي و احتمالاً متان بايد گازهاي اصلي جذب كننده نور ستاره باشند. اما فقط  سديم فلزات قليايي و پتاسيم،نور را قوياً در طول موجهاي مرئي جذب مي كنند.فقط دو سال بعد ديويدچاربوناوDavid Charbonneau)  )  از مركز اخترفيزيك هاروارداسميت سونيان و تيموثي براون( Timothy Brown)از مركز ملي تحقيقات اتمسفري و همكارانشان شناسايي اولين اتمسفر يك سياره بيروني را اعلام كردند. بعد از ساختن مدلهاي كامپيوتري از اتمسفرهاي مشتري مانندهاي داغ در طول چند سال ، من از يك رصد جدي،خيلي هيجان زده شدم. با استفاده از تلسكوپ فضايي هابل، گروه كاربناو و براون در اتمسفر سياره ي اچ دي 209458 بي سديم را همانطور كه ما پيش بيني كرده بوديم ،شناسايي كردند. اين كشف مهم در تاريخ به ما اولين دسته بندي از اتمسفر مشتري مانندهاي داغ را داد.شناسايي سديم تصوير اساسي ما از اين جهانها را حمايت مي كرد. اما همانگونه كه انتظار مي رفت، اندازه گيري به ما نشان داد كه مدل نمونه  ما اشتباه و خط جذبي سديم از آنچه پيش بيني مي شد خيلي ضعيفتر بود. ابرهاي داغ متشكل از غبار سيليكات يا غبار آهن مايع مي توانست با جلوگيري  از مشاهده قسمت عظيمي از جو ، نشان سديم را كاهش دهد(مثل تكه اي از ابر كه از ديد يك هواپيما جلوي مشاهده  زمين را مي گيرد. دوران اتمسفري سردتر از دماهايي كه انتظار مي رفت ،اثرات شيميايي از تشعشعات  پرتو فرابنفش ستاره مادر، يا مقدار كمي سديم مي توانست عمل جذب راكاهش دهد، اما هنوز اطلاعات كافي براي تعيين توضيحات درست در دست نيست.

كشف اخير يك مشتري مانند داغ داراي ترانزيت در كنار  ستاره ي قدر هشتم HD 189733  به ما فرصتي طلايي براي مطالعه ي اتمسفر سياره هاي فراخورشيدي، با استفاده از مزاياي كسوف ثانويه، اهدا مي كند.

   * آينده اي جالب

   سيلي از اطلاعات درباره ي HD209458b در سال جديد دسته بندي اتمسفر يك سياره  فراخورشيدي را براي اولين بار با جزييات، مقدور مي سازد. با استفاده از سه ابزار تلسكوپ فضايي اسپيتزر، ما مي توانيم به همان خوبي كه دماي سطح سياره را اندازه مي گيريم، به وجود بخار آب، مونوكسيد كربن و متان هم  اشاره كنيم. به علاوه تلسكوپ كوچك كانادايي موست  most ( Microvariability and Oscillations of STars) هم HD 209458b را در طول موجهاي مرئي و با استفاده از گرفتهاي ثانويه مكرر ،رصد كرده كه نورمنعكس شده سياره راتخمين مي زند. پس از تكميل تجزيه و تحليل، اين مي تواند به ما نشان دهد كه آيا ابري وجوذ دارد يا نه؟  بعلاوه، براون و همكارانش در حال بررسي طيفهاي هابل هستند كه چند سال پيش در هنگام ترانزيتهايي و براي اندازه گيري ميزان بخار آب گرفته شد. اسپيتزر با دو تا از ابزارهايش TrES-1 را هم رصد مي كند.همچنين در ماههاي آتي اسپيتزر هفت مشتري مانند داغ بدون ترانزيت را نيز براي پيدا كردن بروندادهاي مختلف نور در مدارشان رصد مي كنند. اين سيارات مشتري مانند بايد به طرز جزر و مد گونه اي نسبت به ستاره ي مادرشان قرار گرفته باشند، بطوريكه هميشه يك سمت خود را به ستاره  مادرشان نشان مي دهند، مثل ماه  كه از روي زمين تنها يك سمتش قابل مشاهده است.باقسمتهاي ابدي شب و روز،سياره دو دماي كاملاً متغير راتجربه مي كند . بادهاي خيلي سريع، كه شايد سرعتشان به سرعت صوت نيز برسد، ممكن است گرما را از طرف روز به طرف شب پخش كند. اندازه گيري هر اختلاف مداري مي تواند به اخترشناسان كمك كند كه دريابند انرژي جذب شده ي ستاره اي،در سياره جريان دارد. در چند سال آينده، تحقيقات درباره سيارات ترانزيت دار كه در روي زمين انجام مي گيرد، سيارات فراخورشيدي بسياري آشكار خواهند شد. بويينگ 747 اصلاح شده ي ناسا به نام سوفيا (Stratospheric Ovservatory for Infrared Astronomy) از جايگاهش و از فراز بيشترقسمتهاي جو زمين، و با استفاده از تلسكوپ فروسرخ 2.5 متري اش، سيارات ترانزيت دار را در هنگام كسوف اوليه و ثانويه مورد مطالعه قرار مي دهد. سوفيا ماموريت علمي اش در دو سال آينده آغاز مي شود. فضاپيماي ساخت فرانسه و سازمان فضايي اروپا، كوروت) Corot)در سپتامبر 2006 به بالاي جوزمين پرتاب مي شود، همچنين فضاپيماي كپلر ناسا، كه براي پرتاب در سال 2008 برنامه ريزي شده، به دنبال سيارات ترانزيت دار كوچك مي گردند. فقط تلسكوپهاي فضايي اين دقت را براي شناسايي چنين اجسامي دارند. كپلر اجسام هم اندازه ي زمين را پيدا مي كند،مثل بسياري از سيارات هم اندازه ي مشتري، نپتون و ابر زمين ها در فواصل مختلف از ستاره ي مادرشان.

از اندازه گيري هاي تراكم سيارات سنگينتر و بزرگتر، ما قادر خواهيم بود بر روي تكامل و ساختار عمده ي آنها مطالعه كنيم.در دهه ي بعدي تلسكوپ فضايي فروسرخ جيمز وب(JWST) ناسا كه براي پرتاب در سال 2014 برنامه ريزي شده، سياره اي فراخورشيدي و ترانزيت كننده را به روش اسپيتزر و هابل مطالعه خواهد كرد.

سيارات فراخورشيدي مشتري مانند دور از سيارات مادرشان خيلي جالبند، از اين رو ما مي خواهيم آنها را با غولهاي گازي منظومه ي خود مقايسه كنيم. JWST همچنين قادر به شناسايي تشعشعات گرمايي از نپتون مانند ها و حتي زمين مانند هاي داغ مي باشد . مشخصاً كارهاي زيادي بايد انجام شود قبل از اينكه اخترشناسان قادر به حذف نور ستاره و تصاوير مستقيم از سيارات هم سن منظومه ي شمسي در طي 15 سال آينده يا بيشتر بشوند. براي هزاران سال مردم از خود مي پرسيده اند كه آيا در اين جهان تنها هستند؟

در سال 450 قبل از ميلاد، فيلسوف يوناني اپيكوروس(Epicurus)درباره جهانهاي لايتناهي شبيه و متفاوت با دنياي ما انديشيد. از زمان پرتاب تلسكوپ جوينده ي سيارات فرازميني ناسا و تلسكوپ داروين سازمان فضايي اروپا( NASA's Terrestrial Planet Finder and the European Space Agency's Darwin ) حداقل يك دهه مي گذرد، كه اين تلسكوپها موفق به كشف و مطالعه ي مستقيم روي دنياهاي زمين مانند شده اند، ولي كشفيات اخير نشان داده كه چطور سيارات خارجي مي توانند از نظر جنس و مواد از اجرام شبيه خود در منظومه ي شمسي تفاوت داشته باشند. حتي شايد سيارات غيرعادي بيشتري كه شامل دنياهاي آبي كه نيمي از آن آب مايع اند و سيارات كربني،كه نيمي تركيب شده با كربن و داراي پوسته اي از الماس هستند،آشكار شوند. ما دريافته ايم كه طبيعت ،از نظريه پردازان ماهر ما در ساختن منظومه هاي خورشيدي خلاق تر است. ساليان آينده به ما نشان خواهند داد كه سيارات فراخورشيدي تا چه حد مي توانند عجيب باشند. 

انعكاس اين مقاله در ديگر سايتها و رسانه هاي ديداري و نوشتاري با ذكر نام مترجم و نام كامل انجمن نجوم آماتوري ايران بلا مانع است.

www.iaasirمنبع:  

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:27  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

سفر به فضا از نوع خاص  :::: جمعه 24 شهریور 1385ساعت 00:02 ::::

خانم انوشه انصاری اولین گردشگر فضایی زن هستند که با اصلیتی ایرانی مایع افتخار ایرانیان می باشند. انجمن نجوم آماتوری نیز به نوبه خود برای ایشان آروزی سفری موفق و پر بار دارد. در این خبر لحظه شمار پرواز ایشان رااز پایگاه فضایی بایکونوذ قزاقستان خواهید دید.

مانده تا پرواز

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 20:17  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

Solar Sentinels



+ Play Audio | + Download Audio | + Email to a friend | + Join mailing list

"We have one solar maximum left to learn what we need to know before we send humans back to the Moon." –-Prof. Robert Lin, Chairman of the Solar Sentinels Working Group, SPD, June 2006

Sept. 1 , 2006: In his 1970s book, Space, James Michener depicted a fictional Apollo mission that lost its crew to radiation from a massive solar flare. He based his tale on what easily might have been but for lucky timing: a massive flare on Aug. 7, 1972 occurred between Apollo 16 (April) and Apollo 17 (December), mankind's last journeys to the Moon.

The event still resonates today. NASA is preparing to send astronauts back to the Moon and on even longer journeys to Mars. With crews "out there" for extended periods, "the chances go way up that they'll be caught in the middle of a storm," says David Hathaway, a solar physicist at NASA's Marshall Space Flight Center.

Right: Apollo 16 astronaut Charlie Duke on the Moon in April 1972. [More]

"The educated view about the August 1972 flare is that a crew on the surface of the Moon would have gotten really sick." Or worse. Dr. Lawrence Townsend of the University of Tennessee and his colleagues calculated that energetic particles from a super flare, like that recorded by Sir Richard Carrington in September 1859, could kill.

Not only humans are at risk. Miniaturized modern electronics are more susceptible to radiation damage than their predecessors were 40 years ago. A recent example: Japan's Nozomi Mars probe was crippled by an intense solar energetic particle event in April 2002. Future NASA probes are going to be vulnerable, too.

"NASA needs reliable forecasts of space weather," says Hathaway. The problem is, scientists are still learning to make these forecasts. "It's often said that space weather forecasting is 50 years behind Earth-weather forecasting. We need to catch up."

A good "catch-up" opportunity is just around the corner. Solar Cycle 24 is beginning and it is expected to reach maximum between 2010 and 2012. During that time, there will be an abundance of solar flares and coronal mass ejections (CMEs) for astronomers to study.

"NASA astronauts are scheduled to return to the Moon around 2020," notes Robert Lin, a solar physicist at UC Berkeley. "We've got only one solar maximum left to learn what we need to know" to protect those crews.

Lin recently chaired a team commissioned by NASA in 2004 to study a "Solar Sentinels" mission that would help scientists learn to predict solar storms in time to warn astronauts. Their report has just been published: link.

Above: the cover of the just-released Solar Sentinels report. [More]

They note that several new spacecraft are already planned for studying the Sun during Cycle 24, including the Solar Terrestrial Relations Observatory (STEREO), Solar-B, and the Solar Dynamics Observatory. These missions will take 3D pictures of solar explosions, map the unstable magnetic fields of sunspots (the source of flares), and probe the sun's inner magnetic dynamo.

But that may not be enough. Additional eyes and sensors are needed, the Sentinels team argues, to help address two key questions: (1) How are solar energetic particles accelerated from the Sun? And (2) how are CMEs born? In particular, they recommend the following:

Inner Heliospheric Sentinels--four identical probes stationed inside the orbits of Venus and Mercury. These spacecraft would sample freshly accelerated solar energetic particles close to the Sun.

Right: The four Inner Heliospheric Sentinels will face unique thermal and power challenges as they orbit the Sun, some well inside Mercury's orbit. [Larger image]

Near-Earth Sentinel—a single probe orbiting Earth. This Sentinel would carry a coronagraph, a special telescope for observing the Sun's faint corona where CMEs get their start.

Farside Sentinel—a single probe to watch the farside of the sun. Together with other spacecraft, this sentinel would provide a complete picture of the sun--not just the half we see from Earth.

"The Sentinels would be based on existing technology so they could be built and launched in time for the next solar maximum," says Lin. The Sentinels themselves aren't intended as a day-in/day-out operational warning system. "But what we learn from it will naturally form the basis for a true operational network."

NASA's Science Mission Directorate is considering the Sentinels recommendations. Meanwhile, Solar Cycle 24 is beginning.

SEND THIS STORY TO A FRIEND

Author: Dave Dooling | Editor: Dr. Tony Phillips | Credit: Science@NASA

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم شهریور 1385ساعت 13:47  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

نمایشگاه PETEX 2006

انجمن نجوم آماتوری ایران از تمامی منجمان آماتور و عموم مردم عوت

 می نماید تا از غرفه این انجمن در نمایشگاه PETEX 2006 دیدن فرمایند.

مکان:نمایشگاه بین المللی تهران سالن 35 غرفه 54

زمان :13 الی 18 شهریور

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم شهریور 1385ساعت 13:41  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

برخورد SMART-1 با ماه :::: شنبه 11 شهریور 1385ساعت 2:01 به روز شده در  11/06/85 ساعت 10:36 ::::

[سرویس خبری، محسن شبانی]

بعد از سه سال،مدار گرد ماه SMART-1   که به سازمان فضایی اروپاESA  تعلق دارد امروز  با سطح ماه برخورد می کند. ماموریت اصلی این فضا پیما آزمایش موتور یونی این سازمان بود. این ماموریت با موفقیت به پایان رسیده است و در این مدت توانسته است میلیون ها عکس از سطح ماه تهیه کن. یکی از مهمترین کشفیات این فضا پیما با نام اوج نور پیوسته است که در بالای کوهی نزدیکی قطب شمال ماه است که دایما نور خورشید در آن می گردد.

در حال حاضر سوخت این فضا پیما در حال اتمام است و دانشمندان این پروژه تصمیم گرفته اند که آن را با سطح ماه در زمانی که از زمین قابل رویت باشد برخورد دهند.

این برخورد انفجار بزرگی را حاصل می شود نه مثل انفجار های زمینی، زیرا که در سطح ماه اکسیژن وجود ندراد ولی در عوض نور حاصل صخره های و خاکهای داغ شده پس از برخورد بی درنگ نورافشانی می کنند.

3 احتمال در زمان این برخورد SMART-1  وجود دارد.زیرا این فضا پیما در هر بار گردش به دور ماه یک کیلومتر به ماه نزدیک می شود و به علت شرایط نامعلوم نقشه نگاری سطح ماه این وضعیت بوجود می آید.

احتمال اصلی بدون بوجود آمدن مشکلی است، احتمال ثانوی هنگامی است که چرخش پایانی 2 مرتبه زودتر و سریعتر انجام گیرد(2 کیلومتر) و احتمال سوم هنگامی است که چرخش پایانی 3 مرتبه زورتر و سریعتر(3 کیلومتر) انجام گیرد. از این 3 حالت، حالت اصلی و ثانوی محتمل تر است.

اطلاعات واقعه:

محل برخورد:  

دریاچه ی فضیلت (Lacus Excellentiae) با عرض دهانه حدوداً 160 کیلومتر در نیمکره جنوبی ماه

 

زمان برخورد و رصد:

 احتمال اصلی: یکشنبه 12 شهریور 1385 (03 سپتامبر 2006) ، 9:11 صبح (05:41 UT)

احتمال ثانوی: یکشنبه 12 شهریور 1385 (03 سپتامبر 2006) ،  4:06 بامداد (00:36 UT)

5ساعت و 5 دقیقه زودتر از احتمال اصلی که به علت نقشه نگاری نامعلوم ماه است(به گفته مسئولین پروژه)

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم شهریور 1385ساعت 13:39  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

SMART-1 to Crash the Moon

SMART-1 to Crash the Moon

 

+ Play Audio | + Download Audio | + Email to a friend | + Join mailing list


August 30, 2006:
Amateur astronomers, grab your telescopes. A spaceship is about to crash into the Moon, and you may be able to see the impact.

The spacecraft: SMART-1, a lunar orbiter belonging to the European Space Agency (ESA).

see captionThe impact site: Lacus Excellentiae (The Lake of Excellence), an ancient, 100-mile wide crater in the Moon's southern hemisphere.

The time to watch: Saturday, September 2nd at 10:41 p.m. PDT (Sept. 3rd, 0541 UT).

Right: The impact site, with current moon phase shown. Updated daily. Image courtesy: ESA. [More]

Why is SMART-1 crashing? There's nothing wrong with the spacecraft, which is wrapping up a successful 3-year mission to the Moon. SMART-1's main job was to test a European-built ion engine. It worked beautifully, propelling the craft in 2003 on a unique spiral path from Earth to the Moon. From lunar orbit, SMART-1 took thousands of high-resolution pictures and made mineral maps of the Moon's terrain. One of its most important discoveries was a "Peak of Eternal Light," a mountaintop near the Moon's north pole in constant, year-round sunlight. Peaks of Eternal Light are prime real estate for solar-powered Moon bases.

But now SMART-1 is running low on fuel. It has to come down sometime—and soon—so ESA mission scientists decided to crash it in a place where the crash can be seen from Earth and studied.

When SMART-1 hits the ground, it will explode in a flash of light. This won't be the sort of explosion we'd see on Earth. The Moon has no oxygen to support fire or combustion. Instead, the flash will be caused by rocks and soil made so hot by the impact that they suddenly glow.

The area will be in complete darkness at the moment of impact, so much the better to see the flash. How bright will it be? No one knows. Estimates range from 7th to 15th magnitude. In other words, it might be bright enough for backyard telescopes--or so dim that even big professional observatories won't see a thing. The only way to find out is to look. Observing tips may be found here (ALPO) and here (ESA).

"We'll be watching," says Bill Cooke, the head of NASA's Meteoroid Environment Office at the Marshall Space Flight Center in Huntsville, Alabama. "Measuring the brightness of SMART-1's impact is important to our research."

His group at the Marshall Space Flight Center has spent the last year watching things hit the Moon—not spacecraft, but meteoroids. "The Moon is under constant bombardment from meteoroids," says Cooke. "They hit the ground and explode just like SMART-1 will do." The Moon actually sparkles, slowly and faintly, as one space rock after another hits the ground.

see caption

Above: Possible SMART-1 impact times and coordinates. Image courtesy: ESA. [More]

Cooke's group has a knack for this kind of work: Using only two small telescopes, they've spotted eight meteoroid impacts this year, almost doubling the number of confirmed sightings in all of the history of astronomy before 2006. Cooke attributes their success to improvements in digital video cameras, which they use to record the brief flashes.

Lunar impacts interest NASA greatly. Astronauts are going back to the Moon and "we need to know what kind of danger meteoroids pose to both people and moon bases," explains Cooke. How often do they hit? And what kind of damage do they do?

Think of SMART-1 as a controlled, man-made meteoroid impact, he says. "We know exactly how much kinetic energy SMART-1 packs. And, if all goes well, we're going to see how bright a flash it makes. This will help us interpret our meteoroid data."

When SMART-1 hits, it won't plunge straight into the ground. "The spacecraft will enter Lacus Excellentiae at a shallow angle, only a few degrees from horizontal," notes Cooke. For this reason, it will gouge a long, narrow crater, about a meter wide and many meters long. The grazing impact should kick up a plume of debris—no one knows how high. If it rises high enough, the plume might catch some sunlight and become visible to telescopes on Earth. The chances of this, however, are slim. The main event is the flash of heat and light at the "point" of impact.

Another side-effect of the shallow approach is uncertainty about when, exactly, SMART-1 will strike. The spacecraft is due to glide low over the floor of Lacus Excellentiae several times on Sept. 3rd. Mission controllers believe it will hit on orbit number 2890 at 0541 UT. But it could equally well hit one orbit earlier or one orbit later. Possibilities are summarized in the table, above. The nominal impact time favors observers in western parts of North America and across the Pacific Ocean. Depending on when SMART-1 hits, however, almost anyone could catch the flash.

Visit the SMART-1 home page for updates and more information.

SEND THIS STORY TO A FRIEND

Author: Dr. Tony Phillips | Production Editor: Dr. Tony Phillips | Credit: Science@NASA

+ نوشته شده در  چهارشنبه هشتم شهریور 1385ساعت 12:4  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

Martian Misinformation

Martian Misinformation

08.25.2006

+ Play Audio | + Download Audio | + Email to a friend | + Join mailing list


August 25, 2006:
On Sunday, August 27th, Mars will be far from Earth, dim and unremarkable. In short, a total bore.

That's news? It is when a widely-read email claims just the opposite. Perhaps you've seen it:

see caption"The Red Planet is about to be spectacular."

"Earth is catching up with Mars [for] the closest approach between the two planets in recorded history."

"On August 27th … Mars will look as large as the full moon."

"NO ONE ALIVE TODAY WILL EVER SEE THIS AGAIN."

This is called the "Mars Hoax" and, as the name suggests, it is false.

If Mars ever came close enough to Earth to rival the Moon, it would alter Earth's orbit and raise fantastic tides. Impossible: The orbits of Earth and Mars are too far apart. In fact, this month Mars is about as far from Earth as it can get: 385 million km, all the way on the other side of the Solar System.

The Hoax first appeared in 2003. On August 27th of that year, Mars really did come historically close to Earth: 56 million km. But even then the e-mail's claim that Mars would rival the Moon was grossly exaggerated. To the unaided eye, Mars looked like a bright red star, nothing more. In every August since 2003, the email has staged a revival.

see caption

If you want to see something truly astronomical on August 27th, wake up before dawn on Sunday and look east. Venus and Saturn are having a close encounter, as shown in the sky map, above. The two planets will be stationed less than half-a-degree apart in the rosy glow of the rising sun. Suggestion: Take your binoculars out with you. Venus is intense, but Saturn is easily lost in the brightening dawn. Binoculars help, and both planets can be seen at once through typical optics--very pretty.

Meanwhile, Mars is a bore. Spread the word.

SEND THIS STORY TO A FRIEND

Author: Dr. Tony Phillips | Production Editor: Dr. Tony Phillips | Credit: Science@NASA

+ نوشته شده در  شنبه چهارم شهریور 1385ساعت 13:29  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

Martian Misinformation

Martian Misinformation

08.25.2006

+ Play Audio | + Download Audio | + Email to a friend | + Join mailing list


August 25, 2006:
On Sunday, August 27th, Mars will be far from Earth, dim and unremarkable. In short, a total bore.

That's news? It is when a widely-read email claims just the opposite. Perhaps you've seen it:

see caption"The Red Planet is about to be spectacular."

"Earth is catching up with Mars [for] the closest approach between the two planets in recorded history."

"On August 27th … Mars will look as large as the full moon."

"NO ONE ALIVE TODAY WILL EVER SEE THIS AGAIN."

This is called the "Mars Hoax" and, as the name suggests, it is false.

If Mars ever came close enough to Earth to rival the Moon, it would alter Earth's orbit and raise fantastic tides. Impossible: The orbits of Earth and Mars are too far apart. In fact, this month Mars is about as far from Earth as it can get: 385 million km, all the way on the other side of the Solar System.

The Hoax first appeared in 2003. On August 27th of that year, Mars really did come historically close to Earth: 56 million km. But even then the e-mail's claim that Mars would rival the Moon was grossly exaggerated. To the unaided eye, Mars looked like a bright red star, nothing more. In every August since 2003, the email has staged a revival.

see caption

If you want to see something truly astronomical on August 27th, wake up before dawn on Sunday and look east. Venus and Saturn are having a close encounter, as shown in the sky map, above. The two planets will be stationed less than half-a-degree apart in the rosy glow of the rising sun. Suggestion: Take your binoculars out with you. Venus is intense, but Saturn is easily lost in the brightening dawn. Binoculars help, and both planets can be seen at once through typical optics--very pretty.

Meanwhile, Mars is a bore. Spread the word.

SEND THIS STORY TO A FRIEND

Author: Dr. Tony Phillips | Production Editor: Dr. Tony Phillips | Credit: Science@NASA

+ نوشته شده در  شنبه چهارم شهریور 1385ساعت 13:26  توسط علی ناصری ALI NASERI  | 

Mariner Meteor Mystery, Solved?

08.23.2006

+ Play Audio | + Download Audio | + Email to a friend | + Join mailing list

August 23, 2006: On July 14, 1965, Mariner 4 swooped over Mars. It was a moment of high drama. Six other probes had already tried to reach Mars and failed--most malfunctioning before they even left Earth. Since the days of H.G. Wells (The War of the Worlds, 1898), people had been hearing about life on Mars and they were ready to see the canals and cities. But the wait was becoming excruciating.

see caption With flawless precision, Mariner 4 dipped less than 10,000 km above the planet's surface and took 22 pictures. Mars was covered with desert sand and ancient craters. No cities. No canals. No Martians. No one would ever look at the red planet the same way again.

Right: Mariner 4's flyby of Mars. [More]

Most histories of the mission end right there, with Mariner 4 buzzing Mars—"the first spacecraft to visit the red planet"-- and throwing cold water on a lot of good science fiction. But there's more to the story. After the flyby, something strange happened to Mariner 4, setting the stage for a 40-year mystery:

Fast-forward to September 15, 1967. Mariner 4 was cruising the dark emptiness between Earth and Mars. Having shot past Mars in '65 without enough fuel to turn around and go back, there was nothing else to do. All was quiet. Fuel was running low. Soon, Mariner 4 would fade into history.

That's when the meteor storm hit.

"For about 45 minutes the spacecraft experienced a shower of meteoroids more intense than any Leonid meteor storm we've ever seen on Earth," according to Bill Cooke, the head of NASA's Meteoroid Environment Office in Huntsville, AL. The impacts ripped away bits of insulation and temporarily changed the craft's orientation in space. "It was a complete surprise."

Think about it. Out in the "emptiness" between Earth and Mars, a region of space astronauts are going cross one day if NASA's Vision for Space Exploration comes to fruition, lurks a dark stream of meteoroids capable of producing a shower more intense than anything we've seen in centuries of sky watching on Earth. "Until Mariner 4 stumbled onto it," says Cooke, "we had no idea it was there."

For almost 40 years the source of the shower remained a mystery. But now, meteor expert Paul Wiegert of the University of Western Ontario may have cracked the case. The culprit, he believes, is a "dark comet" named D/1895 Q1 (Swift) or "D/Swift" for short.

"Comet D/Swift was first seen in August 1895 by the prolific comet hunter Lewis A. Swift," says Wiegert. Swift discovered or co-discovered more than a dozen comets, including 109P/Swift-Tuttle, the source of the well-known Perseid meteor shower. Unlike his other comets, however, "D/Swift quickly vanished. The comet was last spotted in February 1896 heading out of the inner Solar System, and it has never been seen since, even though its orbit indicates it should come back and brighten every 5 years or so."

see caption(Note that the prefix D/ indicates a lost or broken-up comet, one that was well-observed on one or more occasions, but which failed to reappear as expected.)

What happened to D/Swift? "The comet may have disintegrated," says Wiegert. Comets are notoriously fragile and sometimes a little sunlight is all it takes to make them crumble. Comet D/Swift probably overheated when it passed by the sun in 1895 and later fell apart.

Right: The Hubble Space Telescope took this picture of Comet 73P/Schwassmann-Wachmann 3 falling apart in April 2006. Perhaps the same thing happened to D/Swift in the 19th century. [More]

D/Swift was mostly forgotten until last year when Bill Cooke wondered if "some old D/ comet" might be responsible for the Mariner 4 episode. Comets, especially disrupted comets, leave a stream of debris in their wake as they orbit the sun. If Mariner 4 passed through such a stream, "it would have been sandblasted."

He asked Wiegert, a friend and colleague, to look into it. Wiegert began to examine old comet data and—voilà—"Mariner 4 was close to the orbit of Comet D/Swift at the time of the meteor encounter."

Amazingly, Mariner 4 was not merely close to the comet's orbit, it may have been close to the comet itself. "According to our calculations, the [possibly shattered] nucleus of D/Swift was only 20 million kilometers from the spacecraft." As distances go in the solar system, that's nearby.

"It's like in Star Trek when Enterprise stumbles across a comet in the middle of deep space. Of course, that's crazy," says Cooke. "Space is so big, the chances of running across a comet are almost nil." Yet this may be what happened to Mariner 4.

see captionRight: An artist's rendering of Mariner 4. [More]

Mariner's cameras weren't turned on at the time, so a comet could've passed by unnoticed—except for the jostling of comet dust. Telescopes on Earth saw nothing, but that's no surprise. An old, shattered nucleus wouldn't necessarily glow. It all makes sense.

Case closed?

Wiegert still has doubts. "The complicating factor is that, because D/Swift was seen for only a short time in 1895-96, its orbit is not terribly well-known. Our extrapolations could be wrong. We're in the process of collecting more observations from 19th century archives and re-analyzing them. Soon, I hope there will be enough information to convict or acquit Comet D/Swift."

This investigation may lead to others. "The space between Earth and Mars is probably criss-crossed by old debris streams," says Cooke. Wiegert's methods can be used to find some of them, "so the next meteor storm won't be such a surprise."

SEND THIS STORY TO A FRIEND

Author: Dr. Tony Phillips | Production Editor: Dr. Tony Phillips | Credit: Science@NASA

+ نوشته شده در  شنبه چهارم شهریور 1385ساعت 13:23  توسط علی ناصری ALI NASERI  |